Szczęśliwa?

Doszłam dziś do pewnego wniosku, że ludzie nie potrafią się cieszyć z tego, co mają i ja jestem tego doskonałym przykładem. Choćby nie wiem jak cudownie było, zawsze znajdę jakieś "ale", zawsze będę chciała coś ponad to. Chociaż w sumie nie......... znajdowałam jakieś "ale", chciałam coś ponad to. Teraz postanowiłam dobrowolnie ulec metamorfozie i cieszyć się wszystkimi wspaniałymi rzeczami, które mnie otaczają. I choćbym miała na pewne szczęśliwe momenty czekać nie wiem jak długo, to się cieszę, bo nadają one kolorów mojemu światu. A czekając na nie, mogę wspominać te, które już były. Z resztą wcale nie jest tak źle z tym moim małym światem... codziennie dzieje się coś, co wyzwala uśmiech na mojej buźce. Chyba jestem po prostu szczęśliwa, dzięki tym małym codziennym radościom i tym trochę większym niecodziennym.